ΜΑΡΙΟΝΕΤΕΣ ΣΕ ΠΟΡΕΙΑ...

Μικρή συμμετοχή πολιτών στη σημερινή πορεία...
Καμία ή ελάχιστες αναρτήσεις σε προσωπικές σελίδες δικτύωσης για τη σημερινή επέτειο.
Τόσα χρόνια μετά, μια επέτειος πιο επίκαιρη απο ποτέ, κι όμως... Σα να μη συνέβη ποτέ.
Γιατί άραγε??
Γιατί έχουμε μετατραπεί σε ρατσιστές και εθνικόφρονες... Έχουμε ξεχάσει τα ανθρώπινα δικαιώματα, την αλληλεγγύη των λαών, την αγάπη!
Γιατί έχουμε ξεχάσει ότι όλοι είμαστε στο ίδιο στρατόπεδο. Το 74, οι μάχες στο χώρο του Πολυτεχνείου γίνονταν για κάποια ιδανικά, ενάντια στους φασίστες. Σήμερα, εν έτη 2011, οι "μάχες" στο Πολυτεχνείο γίνονται για τα τραπεζάκια στο κυλικείο... Το χρήμα πάνω απ όλα. Η ΚΑΡΕΚΛΑ που τάζεται σε όλα τα φοιτητάκια που γίνονται στρατιωτάκια. Μα όλες οι καρέκλες πια παλιώσαν και τρίζουν και πέφτουν.

Από την άλλη, έχω την εντύπωση ότι ό,τι και να κάνουμε, είμαστε μαριονέτες (ξύλινες σαν τις παιδικές, με τη μόνη διαφορά η έκφραση θυμού στο πρόσωπο). Μαριονέτες ποιανού ποιανών? Δεν ξέρω. Παίζουμε, πάντως, καλά το παιχνίδι... Χειραγωγούμαστε πανεύκολα και αβίαστα. Τόση αγανάκτηση στο Σύνταγμα, τόσος πανικός και οργάνωση συναυλιών, τζατζικοφαγώματος και πιοτού με φόντο τη φωτισμένη Βουλή. Για ποιό λόγο?

Κι έρχομαι να αναρωτηθώ. Μήπως η αγανάκτηση του λαού στράφηκε "επίτηδες" απο "κάποιους" σε λάθος μεριά, με απώτερο σκοπό την υποδούλωση της χώρας με σύγχρονο τρόπο, τη Χούντα που βιώνουμε σήμερα?
Εμείς άθελά μας το κάναμε αυτό. Χούντα όχι όποια κι όποια! Ευρωπαϊκή παρακαλώ!!
Απόδειξη? Η ίδα κατάσταση στην Ιταλία. Καθόλου τυχαίο. Σενάριο τόσο αληθινό, που βγάζει και τους καλύτερους σεναριογράφους του Χόλυγουντ σε πρόωρη συνταξη.

Βλέποντας την κατάντια αυτή, δεν αδικώ κανέναν που ντρέπεται να γράψει κάτι για την επέτειο του Πολυτεχνείου.

Αρκεί να τη σκέφτεται και να είναι πια υποψιασμένος...

Σοφά και ανεκτίμητα λόγια...

Πέρα από ένα ορισμένο σημείο δεν υπάρχει επιστροφή. Αυτό το σημείο οφείλουμε να το φτάσουμε.

(Φ. Κάφκα)


Ν’ αγαπάς σημαίνει να έχεις επίγνωση της αιωνιότητας.

(Κρισναμούρτι) 


Ένα λάθος δεν γίνεται αλήθεια επειδή είναι ευρέως διαδεδομένο, ούτε η αλήθεια γίνεται λάθος επειδή δεν τη βλέπει κανείς.

(Μ. Γκάντι)

Ακούω φωνές...

Ευτυχώς για μένα, δεν εννοώ φωνές μες το μυαλό μου...
Ή δυστυχώς... Γιατί αν ήταν μόνο μέσα στο μυαλό μου, το πρόβλημα θα λυνόταν με ένα γερό ηλεκτροσόκ, μια θεραπεία με "ζαβλακωτικά" ή μια δια βίου υποχρεωτική επαφή με τον ψυχίατρο.

Οι φωνές, όμως, είναι πέρα για πέρα αληθινές.  Φωνές τόσο θυμωμένες και άγριες, που μετα βίας μοιάζουν ανθρώπινες. Τι λένε...? Μιλάνε για μίσος, φόβο, απελπισία, εγωισμό και τρέλα! Ολα αυτά υπήρχαν πάντα, αλλά σήμερα βγήκαν στην επιφάνεια όλα μαζί, άνοιξε το κουτί της Πανδώρας και δε λέει να κλείσει...

Δεν υπάρχει χειρότερη συγκυρία για να ΕΛΠΙΖΕΙΣ. Κι όμως, όποιος το καταφέρει, θα είναι ο κερδισμένος!

ΘΕΛΩ ΝΑ ΣΩΣΩ?? ΦΙΛΟΞΕΝΩ!

Είμαι στο δρόμο για τη δουλειά και ακούω ένα κλάμα... Κοιτάω κάτω από ένα κάδο και βρίσκω ένα μωρό γατάκι/σκυλάλι! 

Πανικός???

Όχι φυσικά!!!

Καταρχάς αν το μωράκι είναι μερικών ημερών (κλειστά ματάκια ή μόλις να τα έχει ανοίξει) πρέπει να βάλω αγγελία ζητώντας μάνα που να θηλάζει ήδη, αλλιώς οι πιθανότητες επιβίωσης είναι πολύ μικρές. 

Αν δε βρω μαμά θηλάζουσα πανικοβάλλομαι??

Όχι πάλι!!

Συνειδητοποιώ ότι ένα μωρό τόσο μικρό είναι δύσκολο να επιβιώσει χωρίς μαμά, αλλά ΔΕΝ είναι ακατόρθωτο!!! Αξίζει να θυσιάσω τον ελεύθερο χρόνο μου (και όχι μόνο) αν θέλω να κάνω μια καλή πράξη και να σώσω ένα απροστάτευτο μωρό, που δε φταίει σε τίποτα... Φαντάζομαι τί θα γινόταν αν αυτό ήταν μωρό ανθρωπάκι... Επίσης, ακόμη και αν το μωρό δεν τα καταφέρει, σκέφτομαι ότι δεν πέθανε αβοήθητο από την πείνα και το κρύο... Αλλά πρόλαβε να νιώσει λίγη αγάπη και στοργή! Είναι πολύ σημαντικό!!! ( https://www.facebook.com/note.php?note_id=370936962713 )

Aν το μωράκι είναι μεγαλύτερο, που σημαίνει ότι περπατάει μόνο του, τρώει μόνο του και ενεργείται μόνο του σκέφτομαι ότι δεν έχω χώρο στο σπίτι και είναι βουνό να το κρατήσω???

Λάθος!!!

Δεν μπορεί να μην έχω ένα δωμάτιο, ένα μπάνιο, ένα μπαλκόνι που να μπορεί να φιλοξενήσει ένα κουτλαβι ή μωρό γατάκι. Δεν πρέπει να ξεχνώ ότι τα μωρά δίνονται πολύ πιο εύκολα από ένα ενηλικο σκυλί! Λίγη υπομονή θέλει και κατανόηση από όλους τους "συγκατοίκους"...

Πώς προωθώ μια αγγελία? ( https://www.facebook.com/notes/vasiliky-bart/%CE%BF%CE%B4%CE%B7%CE%B3%CE%AF%CE%B5%CF%82-%CE%B3%CE%B9%CE%B1-%CF%80%CF%81%CE%BF%CF%8E%CE%B8%CE%B7%CF%83%CE%B7-%CE%B1%CE%B3%CE%B3%CE%B5%CE%BB%CE%B9%CF%8E%CE%BD/146215895444301 )

Δεν είναι πιο εύκολο να πάρω τηλέφωνο μια φιλοζωικη να έρθει να το μαζέψει?? Ή τη φίλη μου που ξέρω ότι έχει πολλά και βοηθάει όλα τα ζωάκια??

Ναί, είναι πιο εύκολο, αλλά στην πρώτη περίπτωση είναι αναποτελεσματικό και στη δεύτερη περίπτωση δεν είναι ηθικά σωστό! Γιατί??

Γιατί οι φιλοζωικές αποτελούνται από εθελοντές που αφιερώνουν τον ελεύθερο χρόνο τους σε πληθώρα περιστατικών δικών τους (της περιοχής τους δηλαδή), και δεν έχουν την "υποχρέωση" να δεχτούν τα περιστατικά όλου του κόσμου που τους καλεί. 

Γιατί στη δεύτερη περίπτωση δεν είναι ηθικά σωστό??

Η φίλη, γνωστή που είναι ενεργή φιλόζωος και έχει πολλά ζώα η ίδια και χειρίζεται άλλα τόσα ήδη, δεν είναι δυνατόν να πάρει και άλλα ζωάκια του περίγυρού της! Ειδικά, οι εκβιαστικές προτάσεις του τύπου "είσαι η τελευταία μου λύση, αλλιώς θα το αφήσω εκεί που το βρήκα" είναι απαράδεκτες! 

Ο καθένας αναλαμβάνει τα ζωάκια που βρίσκει! Αν όλοι λειτουργούσαν με αυτό το σκεπτικό δε θα υπήρχαν συνάνθρωποί μας που γονατίζουν οικονομικά, αντιμετωίζουν προβλήματα με τους γείτονες και (το κυριότερο) τόσα ζωάκια αβοήθητα!!

Οπότε, εξοπλίζομαι με πάνες, κούτες ή κλουβάκια, πολλή υπομονή και αγάπη... Κοιτάζω το ζωάκι στα μάτια και ξέρω ότι θα το σώσω!! Η στιγμή που θα το παραδώσω στη νέα του οικογένεια είναι πολύ ιερή... Μια ζωή βρήκε το δρόμο της, με τη δική μου βοήθεια!! 

Έτσι, στο μυαλό μου έχω δυο εικόνες κάθε φορά που βρίσκω ένα ζωάκι... Η μία είναι η εικόνα του ζουληγμένο από μια τεράστια αγκαλιά μέσα σε ένα σαλόνι ζεστό, και η άλλη η εικόνα του νεκρού του σώματος πεταμένου στην άκρη ενός δρόμου... 

Πείτε μου, δεν αξίζει να παλέψεις για την πρώτη εικόνα...???

Ο ΜΑΥΡΟΣ ΓΑΤΟΣ

Σε κάθε γειτονιά υπάρχει και από ένας σίγουρα. Τι, δεν τον έχετε προσέξει ποτέ? Κι όμως, παντού υπάρχει ένας μαύρος γάτος, αγέρωχος, αριστοκρατικος, απόμακρος πολλές φορές (δεν τον αδικώ τόσες κλωτσιές μπορεί να έχει φάει) που κοιτάει από μακρυά αλλά δεν πλησιάζει εύκολα.

Ήσουν και στη δική μας γειτονιά εσύ, ο ένας και μοναδικός μαύρος γάτος. Ερχόσουν όποτε ήθελες φαί και όποτε οι ορμόνες σου χτυπούσαν κόκκινο... Μας παίδευες όταν κυνηγούσες τα θηλυκά μας, αγανακτούσαμε πολλές φορές! Δεν ήσουν από τους γλυκούληδες που θα έρθεις για χάδια, ήσουν βαρύς και ανεξάρτητος, μαγκάκι! Κανείς δεν σε έψαχνε να σε ταίσει, ξέραμε ότι όταν ήθελες μόνο θα ερχόσουν.

Γι αυτό δε σε καταλάβαμε αμέσως, αλλά όταν πια ήταν προχωρημένη η κατάστασή σου... Και πάλι μπορεί να ησουν χάλια και εμείς να μην το καταλάβαμε αμέσως, ποιος παρατηρεί καλά ένα μαύρο γάτο στο σκοτάδι? Τέτοια περηφάνια ακόμη και στην αρρώστια... Δεν ήρθες να ζητήσεις βοήθεια στην πόρτα μας, όπως άλλες γάτες κάνουν. Απλά, όταν σου ρίξαμε μια μπουκιά, κατέβασες το κεφάλι με λαχτάρα, αλλά δεν μπορούσες να φας... Τότε καταλάβαμε... Τότε σε παρατηρήσαμε καλά και είδαμε το οίδημα στο μισό σου πρόσωπο... Τότε συνειδητοποιήσαμε ότι δεν είχες τις δυνάμεις που είχες παλιά. Τότε ήρθαμε κοντά και μυρίσαμε αυτή τη δυσωδία που έβγαζες... Τι ντροπή ε? Ένας περήφανος γάτος να μη μπορεί να φάει και να ζεί  έτσι μέσα στην ανυπόφορη μυρωδιά του, να χρειάζεται βοήθεια και να πρέπει να παρακαλέσει. Μόνο που εσύ έπρεπε να παρακαλέσεςι νωρίτερα...

"Ασχολείστε με το μαύρο το γάτο? Πω,πω, εγώ σιχαίνομαι που τον βλέπω", έλεγαν για σένα. Γιατί?? Επειδή ήσουν μαύρος ή επειδή δεν καταδεχόσουν τα χάδια των ανθρώπων? Και γιατί να τα καταδεχτείς άλλωστε? Πού σε βοήθησαν αυτοί για να τους κάνεις την τιμή!! Τί θα καταλάβαινες?

Ελπίζω να ένιωσες ότι έστω και στο τέλος κάποιοι σου έδωσαν σημασία, κάποιοι νιάστηκαν πραγματικά για σένα, και δε σε άφησαν να πεθάνεις μόνος σου στο δρόμο...

Μην παραμελείς, λοιπόν, το μαύρο γάτο της γειτονιάς σου... Και αυτός αξίζει όσο τα άλλα γατάκια τα χαριτωμένα και τρυφερά. Και αυτός τρυφερός είναι, απλά δεν το δείχνει...

Οι μαύρες γάτες δεν είναι κακή τύχη για του ανθρώπους! Οι άνθρωποι είναι κακή τύχη για αυτές!

Αντίο

Ζήτω η ξεφτίλα μας!!! Το νέο αυριανό σύνθημα!

ΠΟΥ ΓΙΝΟΝΤΑΙ ΑΥΤΑ? ΣΕ ΜΙΑ ΚΟΙΝΩΝΙΑ ΣΑΠΙΑ ΠΟΥ ΑΥΡΙΟ ΘΑ ΓΙΟΡΤΑΣΕΙ ΜΙΑ ΕΘΝΙΚΗ ΕΟΡΤΗ...

Με τον όρο "αυτά"... δεν εννοώ τίποτε παραπάνω από τις ειδήσεις που βλέπουμε καθημερινά για κακοποιημένα και δολοφονημένα ζώα...
Τ ί μπορεί να σημαίνει αυτό εκτός από την αρχή της κατάρρευσης... Της κατάρρευσης μιας κοινωνίας διπρόσωπης και σάπιας, μα με μια βιτρίνα καθωσπρεπισμού και υποκρισίας.
Η εκπαίδευση είναι υποχρεωτική και το μεγαλύτερο μέρος των Ελληνόπουλων σπουδάζει. Εγώ γιατί δε βλέπω ουσιαστική μόρφωση και υψηλό επίπεδο πουθενά? Αύριο θα φορέσουμε όλοι τα προσωπεία υπερηφάνειας και με φουσκωμένο το εθνικό μας φρόνημα θα γιορτάσουμε ΤΙ?
Το ότι ως κοινωνία πάσχουμε από βαρύτατα ψυχολογικά προβλήματα και ξεσπάμε στα εύκολα θύματα? Ή μήπως έχουμε την ψευδαίσθηση ότι η κατάσταση θα μείνει σε επίπεδα κακοποίησης ζώων?
Η δικιά μας επανάσταση πότε θα γίνει? Πρέπει να περιμένουμε να φτάσει ο κόμπος στο χτένι? Πιστεύω ότι έφτασε!
Άρα, αύριο τί θα φωνάζουμε? Ζήτω η Ελλαδάρα μας? Ζήτω οι Ελληνάρες μας?
Σας εχω ένα καλύτερο σύνθημα..
Ζήτω η ξεφτίλα μας...

ΓΙΑΤΙ ΝΑ ΥΙΟΘΕΤΗΣΩ ΕΝΑ ΖΩΑΚΙ?

Γιατί θα έχω πρόχειρη μια αγκαλιά όποτε την έχω ανάγκη, γνωρίζοντας ότι και η άλλη πλευρά την έχει ανάγκη όσο εγώ.
Γιατί τα βράδυα που κρυώνω θέλω κάποιον να μου ζεσταίνει τα πόδια.
Γιατί έχω ένα κίνητρο να βγαίνω από το σπίτι και να κάνω γρήγορο περπάτημα (ενίοτε Jogging ή και τρέξιμο) ώστε να κρατιέμαι πάντα σε φόρμα.
Γιατί έχω να προσφέρω αγάπη, λίγο φαί και λίγο χρόνο σε ένα πλάσμα που διαφορετικά θα είναι έξω στο δρόμο και ανάπάσα στιγμή μπορεί να του συμβεί κάτι δυσάρεστο και να υποφέρει, ή ακόμη και να πεθάνει με φρικτό τρόπο.
Γιατί ξέρω ότι αν βρώ το ζωάκι που ταιριάζει στο χαρακτήρα μου και στον τρόπο ζωής μου, θα περνάμε πολύ καλά μαζί, σα να έχω ένα φιλαράκι συνέχεια μαζί μου.
Γιατί τις ώρες που νιώθω μόνη, έχω μια χνουδωτή παρηγοριά. 
Γιατί νιώθω ότι με την υιοθεσία ενός ζώου θα βελτιωθώ σα χαρακτήρας και θα βιώσω συναισθήματα μοναδικά.
Γιατί υιοθετώντας ένα αδεσποτάκι, κάνω μια καλή πράξη, κάτι που σίγουρα θα μου επιστραφεί. Άλλωστε, είναι γνωστό ότι οι ενέργειες στη φύση ρέουν και πηγαινοέρχονται, και όσοι προκαλούν θετικά συναισθήματα ευνοούν τα θετικά γεγονότα στη ζωή τους.

Μοίρασε θετική ενέργεια, για να λάβεις θετική ενέργεια...
Μοίρασε αγάπη, για να λάβεις αγάπη...
Υιοθέτησε ένα υπέροχο πλάσμα...

ΑΛΛΟΙ ΤΑ ΣΚΟΤΩΝΟΥΝ ΚΑΙ ΑΛΛΟΙ ΠΑΛΕΥΟΥΝ ΓΙΑ ΝΑ ΣΩΣΟΥΝ ΕΣΤΩ ΚΑΙ ΕΝΑ... ΚΙΝΗΤΟΠΟΙΗΣΗ ΓΙΑ ΕΝΑ ΕΛΑΦΑΚΙ

Αφού το μεγάλωσαν, το άφησαν ξανά στην Πάρνηθα

Πρώτη καταχώρηση: Τρίτη, 4 Ιανουαρίου 2011, 10:24

Το ελαφάκι της φωτογραφίας έφθασε στον Σύλλογο Προστασίας και Περίθαλψης Άγριας Ζωής «ΑΝΙΜΑ» μόλις δύο ημερών, νεογέννητο.

Και ήταν το δεύτερο μέσα σε δύο χρόνια θηλυκό ελαφάκι που κατάφεραν τελικά να μεγαλώσουν τα μέλη της ΑΝΙΜΑ.

Βρέθηκε στην Πάρνηθα από τους φύλακες του Δρυμού, με τραύμα στο κεφάλι και φοβερά αφυδατωμένο.

Την περασμένη Πέμπτη, λίγο πριν η χρονιά εκπνεύσει, αφέθηκε ελεύθερο στον Εθνικό Δρυμό, με την ελπίδα ότι θα ενταχθεί άμεσα σε κάποια ομάδα θηλυκών.

Το μικρό ελαφάκι έμεινε τους πρώτους μήνες της ζωής του σε χώρο ευθύνης της ΑΝΙΜΑ και έχοντας επαφή αποκλειστικά με ένα μόνο πρόσωπο, που είχε αναλάβει την ανατροφή του.

Αφού κατανάλωσε πολλά λίτρα κατσικίσιου γάλακτος κι άρχισε να τρώει ξηρά τροφή, μεταφέρθηκε σε περιφραγμένο χώρο στις παρυφές του Δρυμού, όπου παρέμεινε όσον καιρό χρειάστηκε, τρώγοντας κλαριά, φύλλα, καρπούς και χώμα, όπως κάνουν όλα τα ελάφια στη φύση.

Απελευθερώθηκε στον πυρήνα του Δρυμού, παρουσία εκπροσώπων του Δασαρχείου και του Φορέα Διαχείρισης και με την ιατρική επίβλεψη του συνεργάτη της ΑΝΙΜΑ, κτηνιάτρου, Χρήστου Κτενά.

Στην επιτυχία του εγχειρήματος βοήθησαν με τις συμβουλές τους η Kindra Mammone του CLAWS (N. Carolina) και η Mac Mercedes του PAWS (S. Carolina), που χειρίζονται πάνω από πενήντα ελάφια τον χρόνο η καθεμιά.

Καθοριστική δε στάθηκε η συμπαράσταση από μέλη του Ε.ΔΑ.Σ.Α. (Εθελοντές Δασοπροστασίας Αττικής), που υποστήριξαν την ΑΝΙΜΑ με μεταφορές νερού και τροφής όσον καιρό το ελαφάκι παρέμεινε στον περιφραγμένο χώρο

ZOUGLA.gr