Είμαι στο δρόμο για τη δουλειά και ακούω ένα κλάμα... Κοιτάω κάτω από ένα κάδο και βρίσκω ένα μωρό γατάκι/σκυλάλι!
Πανικός???
Όχι φυσικά!!!
Καταρχάς αν το μωράκι είναι μερικών ημερών (κλειστά ματάκια ή μόλις να τα έχει ανοίξει) πρέπει να βάλω αγγελία ζητώντας μάνα που να θηλάζει ήδη, αλλιώς οι πιθανότητες επιβίωσης είναι πολύ μικρές.
Αν δε βρω μαμά θηλάζουσα πανικοβάλλομαι??
Όχι πάλι!!
Συνειδητοποιώ ότι ένα μωρό τόσο μικρό είναι δύσκολο να επιβιώσει χωρίς μαμά, αλλά ΔΕΝ είναι ακατόρθωτο!!! Αξίζει να θυσιάσω τον ελεύθερο χρόνο μου (και όχι μόνο) αν θέλω να κάνω μια καλή πράξη και να σώσω ένα απροστάτευτο μωρό, που δε φταίει σε τίποτα... Φαντάζομαι τί θα γινόταν αν αυτό ήταν μωρό ανθρωπάκι... Επίσης, ακόμη και αν το μωρό δεν τα καταφέρει, σκέφτομαι ότι δεν πέθανε αβοήθητο από την πείνα και το κρύο... Αλλά πρόλαβε να νιώσει λίγη αγάπη και στοργή! Είναι πολύ σημαντικό!!! ( https://www.facebook.com/note.php?note_id=370936962713 )
Aν το μωράκι είναι μεγαλύτερο, που σημαίνει ότι περπατάει μόνο του, τρώει μόνο του και ενεργείται μόνο του σκέφτομαι ότι δεν έχω χώρο στο σπίτι και είναι βουνό να το κρατήσω???
Λάθος!!!
Δεν μπορεί να μην έχω ένα δωμάτιο, ένα μπάνιο, ένα μπαλκόνι που να μπορεί να φιλοξενήσει ένα κουτλαβι ή μωρό γατάκι. Δεν πρέπει να ξεχνώ ότι τα μωρά δίνονται πολύ πιο εύκολα από ένα ενηλικο σκυλί! Λίγη υπομονή θέλει και κατανόηση από όλους τους "συγκατοίκους"...
Πώς προωθώ μια αγγελία? ( https://www.facebook.com/notes/vasiliky-bart/%CE%BF%CE%B4%CE%B7%CE%B3%CE%AF%CE%B5%CF%82-%CE%B3%CE%B9%CE%B1-%CF%80%CF%81%CE%BF%CF%8E%CE%B8%CE%B7%CF%83%CE%B7-%CE%B1%CE%B3%CE%B3%CE%B5%CE%BB%CE%B9%CF%8E%CE%BD/146215895444301 )
Δεν είναι πιο εύκολο να πάρω τηλέφωνο μια φιλοζωικη να έρθει να το μαζέψει?? Ή τη φίλη μου που ξέρω ότι έχει πολλά και βοηθάει όλα τα ζωάκια??
Ναί, είναι πιο εύκολο, αλλά στην πρώτη περίπτωση είναι αναποτελεσματικό και στη δεύτερη περίπτωση δεν είναι ηθικά σωστό! Γιατί??
Γιατί οι φιλοζωικές αποτελούνται από εθελοντές που αφιερώνουν τον ελεύθερο χρόνο τους σε πληθώρα περιστατικών δικών τους (της περιοχής τους δηλαδή), και δεν έχουν την "υποχρέωση" να δεχτούν τα περιστατικά όλου του κόσμου που τους καλεί.
Γιατί στη δεύτερη περίπτωση δεν είναι ηθικά σωστό??
Η φίλη, γνωστή που είναι ενεργή φιλόζωος και έχει πολλά ζώα η ίδια και χειρίζεται άλλα τόσα ήδη, δεν είναι δυνατόν να πάρει και άλλα ζωάκια του περίγυρού της! Ειδικά, οι εκβιαστικές προτάσεις του τύπου "είσαι η τελευταία μου λύση, αλλιώς θα το αφήσω εκεί που το βρήκα" είναι απαράδεκτες!
Ο καθένας αναλαμβάνει τα ζωάκια που βρίσκει! Αν όλοι λειτουργούσαν με αυτό το σκεπτικό δε θα υπήρχαν συνάνθρωποί μας που γονατίζουν οικονομικά, αντιμετωίζουν προβλήματα με τους γείτονες και (το κυριότερο) τόσα ζωάκια αβοήθητα!!
Οπότε, εξοπλίζομαι με πάνες, κούτες ή κλουβάκια, πολλή υπομονή και αγάπη... Κοιτάζω το ζωάκι στα μάτια και ξέρω ότι θα το σώσω!! Η στιγμή που θα το παραδώσω στη νέα του οικογένεια είναι πολύ ιερή... Μια ζωή βρήκε το δρόμο της, με τη δική μου βοήθεια!!
Έτσι, στο μυαλό μου έχω δυο εικόνες κάθε φορά που βρίσκω ένα ζωάκι... Η μία είναι η εικόνα του ζουληγμένο από μια τεράστια αγκαλιά μέσα σε ένα σαλόνι ζεστό, και η άλλη η εικόνα του νεκρού του σώματος πεταμένου στην άκρη ενός δρόμου...
Πείτε μου, δεν αξίζει να παλέψεις για την πρώτη εικόνα...???
