Μικρή συμμετοχή πολιτών στη σημερινή πορεία...
Καμία ή ελάχιστες αναρτήσεις σε προσωπικές σελίδες δικτύωσης για τη σημερινή επέτειο.
Τόσα χρόνια μετά, μια επέτειος πιο επίκαιρη απο ποτέ, κι όμως... Σα να μη συνέβη ποτέ.
Γιατί άραγε??
Γιατί έχουμε μετατραπεί σε ρατσιστές και εθνικόφρονες... Έχουμε ξεχάσει τα ανθρώπινα δικαιώματα, την αλληλεγγύη των λαών, την αγάπη!
Γιατί έχουμε ξεχάσει ότι όλοι είμαστε στο ίδιο στρατόπεδο. Το 74, οι μάχες στο χώρο του Πολυτεχνείου γίνονταν για κάποια ιδανικά, ενάντια στους φασίστες. Σήμερα, εν έτη 2011, οι "μάχες" στο Πολυτεχνείο γίνονται για τα τραπεζάκια στο κυλικείο... Το χρήμα πάνω απ όλα. Η ΚΑΡΕΚΛΑ που τάζεται σε όλα τα φοιτητάκια που γίνονται στρατιωτάκια. Μα όλες οι καρέκλες πια παλιώσαν και τρίζουν και πέφτουν.
Από την άλλη, έχω την εντύπωση ότι ό,τι και να κάνουμε, είμαστε μαριονέτες (ξύλινες σαν τις παιδικές, με τη μόνη διαφορά η έκφραση θυμού στο πρόσωπο). Μαριονέτες ποιανού ποιανών? Δεν ξέρω. Παίζουμε, πάντως, καλά το παιχνίδι... Χειραγωγούμαστε πανεύκολα και αβίαστα. Τόση αγανάκτηση στο Σύνταγμα, τόσος πανικός και οργάνωση συναυλιών, τζατζικοφαγώματος και πιοτού με φόντο τη φωτισμένη Βουλή. Για ποιό λόγο?
Κι έρχομαι να αναρωτηθώ. Μήπως η αγανάκτηση του λαού στράφηκε "επίτηδες" απο "κάποιους" σε λάθος μεριά, με απώτερο σκοπό την υποδούλωση της χώρας με σύγχρονο τρόπο, τη Χούντα που βιώνουμε σήμερα?
Εμείς άθελά μας το κάναμε αυτό. Χούντα όχι όποια κι όποια! Ευρωπαϊκή παρακαλώ!!
Απόδειξη? Η ίδα κατάσταση στην Ιταλία. Καθόλου τυχαίο. Σενάριο τόσο αληθινό, που βγάζει και τους καλύτερους σεναριογράφους του Χόλυγουντ σε πρόωρη συνταξη.
Βλέποντας την κατάντια αυτή, δεν αδικώ κανέναν που ντρέπεται να γράψει κάτι για την επέτειο του Πολυτεχνείου.
Αρκεί να τη σκέφτεται και να είναι πια υποψιασμένος...
Καμία ή ελάχιστες αναρτήσεις σε προσωπικές σελίδες δικτύωσης για τη σημερινή επέτειο.
Τόσα χρόνια μετά, μια επέτειος πιο επίκαιρη απο ποτέ, κι όμως... Σα να μη συνέβη ποτέ.
Γιατί άραγε??
Γιατί έχουμε μετατραπεί σε ρατσιστές και εθνικόφρονες... Έχουμε ξεχάσει τα ανθρώπινα δικαιώματα, την αλληλεγγύη των λαών, την αγάπη!
Γιατί έχουμε ξεχάσει ότι όλοι είμαστε στο ίδιο στρατόπεδο. Το 74, οι μάχες στο χώρο του Πολυτεχνείου γίνονταν για κάποια ιδανικά, ενάντια στους φασίστες. Σήμερα, εν έτη 2011, οι "μάχες" στο Πολυτεχνείο γίνονται για τα τραπεζάκια στο κυλικείο... Το χρήμα πάνω απ όλα. Η ΚΑΡΕΚΛΑ που τάζεται σε όλα τα φοιτητάκια που γίνονται στρατιωτάκια. Μα όλες οι καρέκλες πια παλιώσαν και τρίζουν και πέφτουν.
Από την άλλη, έχω την εντύπωση ότι ό,τι και να κάνουμε, είμαστε μαριονέτες (ξύλινες σαν τις παιδικές, με τη μόνη διαφορά η έκφραση θυμού στο πρόσωπο). Μαριονέτες ποιανού ποιανών? Δεν ξέρω. Παίζουμε, πάντως, καλά το παιχνίδι... Χειραγωγούμαστε πανεύκολα και αβίαστα. Τόση αγανάκτηση στο Σύνταγμα, τόσος πανικός και οργάνωση συναυλιών, τζατζικοφαγώματος και πιοτού με φόντο τη φωτισμένη Βουλή. Για ποιό λόγο?
Κι έρχομαι να αναρωτηθώ. Μήπως η αγανάκτηση του λαού στράφηκε "επίτηδες" απο "κάποιους" σε λάθος μεριά, με απώτερο σκοπό την υποδούλωση της χώρας με σύγχρονο τρόπο, τη Χούντα που βιώνουμε σήμερα?
Εμείς άθελά μας το κάναμε αυτό. Χούντα όχι όποια κι όποια! Ευρωπαϊκή παρακαλώ!!
Απόδειξη? Η ίδα κατάσταση στην Ιταλία. Καθόλου τυχαίο. Σενάριο τόσο αληθινό, που βγάζει και τους καλύτερους σεναριογράφους του Χόλυγουντ σε πρόωρη συνταξη.
Βλέποντας την κατάντια αυτή, δεν αδικώ κανέναν που ντρέπεται να γράψει κάτι για την επέτειο του Πολυτεχνείου.
Αρκεί να τη σκέφτεται και να είναι πια υποψιασμένος...
