Ξύπνησα σήμερα αλαφιασμένη, κόντεψα να πέσω από το κλαδί! Μα, ποιός φωνάζει τέτοια ώρα? Περίεργα πλάσματα οι δίποδοι. Τους βλέπω εγώ από τον τρόπο που περπατάνε. Δε χρειάζεται να σηκώσω καν το κεφάλι μου. Οι περισσότεροι βηματίζουν γρήγορα, βαρειά και δεν πρέπει να ξεχνιέμαι και να περνάνε από κοντά μου γιατί κινδυνευω! Άλλοι πάλι περπατάνε αργά και χωρίς σκοπό, σέρνοντας τα πόδια κάτω. Αυτοί με μπερδεύουν πιο πολύ γιατί μερικοί με θέλουν, άλλοι όχι.
Φυσικά, δεν καταλαβαίνω γιατί να μη με θέλουν... Κάνω θραύση σε όλους τους γάτους της περοχής! ΑΧΧΧΧΧΧΧΧΧ, Δηλαδή, έκανα! Γιατί μια μέρα με αρπάξανε με δόλιο τρόπο κάποιοι -κατά τα άλλα συμπαθέστατοι- δίποδοι και έζησα μια μαρτυρική εμπειρία σε ένα κρύο και γεμάτο περίεργες μυρωδιές δωμάτιο. Κάτι συνέβη και μετά πονούσα πάρα πολύ και δε μπορούσα για λίγες μέρες να κινηθώ καλά. Άσε που μετά από αυτό δε με θέλανε καθόλου οι γάτοι της γειτονιάς μου... Ούτε να με μυρίσουνε!!!!!!! Περίεργα πράγματα...
Το θέμα μου είναι άλλο. Δε μπορώ με τίποτα να καταλάβω γιατί τσακώνονται!! Η αγαπημένη μου συνήθεια ξέρετε ποιά είναι, έτσι? να σκαρφαλώνω σε ένα κλαδί ψηλό. Από εκέι φαίνεται καλά ένα δωμάτιο διπόδου. Αυτό το δίποδο πολύ με έχει βοηθήσει να καταλάβω τι παίζει στον κόσμο των διπόδων.
Θα σας πω κατευθείαν τα συμπεράσματά μου. Τα δίποδα χωρίζονται σε τρεις κύριες κατηγορίες. Αυτά που συμπαθούν τα πλάσματα που έχουν 4 πόδια σαν εμένα, αυτά που δεν μας συμπαθούν καθόλου και μας κάνουν κακό, και αυτά που είναι αδιάφορα ως προς την ύπαρξή μας. Αλλά η κατηγορία με τις περισσότερες αντιθέσεις είναι η πρώτη. Αυτοί που μας συμπαθούν πολύ και μας βοηθάνε τσακώνονται πάρα πολύ!! Δεν έχω καταλάβει το λόγο ακόμη... Τσακώνονται ποιος θα μας πρωτο βοηθήσει, ποιά θα βοηθήσουν πρώτα, πώς θα μας βοηθήσουν? Έχω σαστίσει... Λες και δεν έχουν κοινό στόχο... Αφού πολλοί μαζί είναι καλύτερα. (Τα ξέρω εγώ από τους γατο-καβγάδες) Εμείς, δυστυχώς, μιλάμε αλλά φαίνεται δε μας καταλαβαίνει κανείς. Θέλουμε λίγο φαγάκι κάθε μέρα, λίγο νεράκι, ένα υπόστεγο να μην κρυώνουμε και πού και πού να μας δίνουν σημασία όταν τριβόμαστε στα πόδια κάποιων διπόδων που συμπαθούμε και μας χαιδεύουν. Βέβαια, έτσι όπως βλέπω το δωμάτιο από το κλαδάκι, ωραία θα ήταν να έμπαινα και μέσα να καθόμουν στα πόδια του διπόδου και να ζεσταινόταν το κοκκαλάκι μου. Βλέπω και άλλα γατάκια μέσα. Λές να μπορώ και εγώ? Μιλάω αλλά κανείς δε με ακούει... ΝΝΝΝΝΝΝιααααρ.....
Ας πάω να δω τι μου αφήσανε στο πιατάκι μου εκέι στη γωνία γιατί σα να πείνασα!
0 σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου